“Volg je hart want dat klopt”. Deze tekst heeft een aantal jaar bij mij op het prikbord gehangen. Ik ben voorstander van je hart volgen; doen waarvan je diep van binnen weet dat het goed is en wat uiteindelijk ontzettend veel plezier, voldoening en levenservaring geeft. Ik volgde mijn hart door een aantal avonturen in het buitenland aan te gaan, mijn eigen bedrijf te starten, een relatie te beëindigen, een andere juist aan te gaan en door te verhuizen.

"Maar nu ik de keuze heb tussen hart en hoofd grijpt het mij toch naar de keel"

Maar nu ik wederom op zo’n kruispunt sta, waar ik de keuze heb tussen hart en hoofd, grijpt het mij toch naar de keel. Het roept angst en verdriet op. Verdriet, omdat ik een plek moet loslaten waar ik met zoveel plezier gewerkt heb. Waar ik heb genoten van de contacten met collega’s en studenten. Waar ik heb mogen groeien en bloeien.
Angst, omdat ik ook een plek ga loslaten die veiligheid, zekerheid en comfort biedt. Kiezen voor het hart betekent vaak dat je deels een nog onbekende toekomst tegemoet gaat. Een keuze die ruimte geeft voor nieuwe dingen, maar die nieuwe dingen zijn er nog niet meteen. Dit ongemak kunnen verduren en toch vertrouwen blijven hebben in een goede uitkomst, dat is een uitdaging.

Door die angst en het verdriet moet je zelf heen; niemand kan het voor je doen. En toch…..deze week realiseerde ik mij dat het vermogen om  je hart te durven volgen ook gefaciliteerd wordt door bijzondere mensen. Bijvoorbeeld mijn vader die tien jaar geleden, op een ander 'kruispuntmoment', als duikplank fungeerde door net dat zetje te geven toen hij zei: “Leentje, volg je hartje nou maar. Het is goed”. Beide niet wetende dat ik daarna mijn vaste baan op zou zeggen en 3 maanden alleen ging backpacken door Azië.
Of vriendinnen die, als je dan toch in het diepe bent gedoken en even denkt te verdrinken in angst of gemis, als een warm zwemvest om je heen zitten. Naar je luisteren en je troosten en zorgen dat je niet kopje onder gaat.

En deze week die lieve collega. Die naar mijn twijfels en verlangens luistert. Die mij echt hoort en ziet. Die mij inspireert en mogelijkheden schetst waardoor ik voldoende moed heb de stap te zetten. Ja, ik spring! Ik spring weer! Dankzij al die lieve duikplanken en zwemvesten in mijn leven.

         

Hartelijke groet,

Linda